همانطور که میدانید امروز فعالیتهای اجتماعی، سیاسی، حقوق بشری و فرهنگی بیش از گذشته در فضای دیجیتال جریان دارد. این فضا گرچه امکان ارتباط، سازماندهی و اطلاعرسانی را آسانتر کرده، اما همزمان کنشگران را در معرض حملات سایبری گستردهای قرار داده است. اما چرا هکرها، دولتها یا گروههای متخاصم، به طور خاص کنشگران را هدف قرار میدهند؟ در ادامه به مهمترین دلایل این حملات میپردازیم.
۱- دسترسی به اطلاعات شخصی و حساس
کنشگران اغلب به اطلاعاتی دسترسی دارند که از نظر سیاسی، اجتماعی یا حقوقی اهمیت بالایی دارد. این اطلاعات میتواند شامل «برنامهریزیهای داخلی»، «اطلاعات تماس همکاران»، «مکاتبات محرمانه» و «اسناد حقوق بشری یا گزارشهای محرمانه» باشد.
هکرها با دسترسی به این دادهها میتوانند آنها را به نفع خود بازتولید یا منتشر کنند؛ در راستای تهدید و باجگیری استفاده کنند و برای تخریب وجهه و امنیت فعالان بهره ببرند.
۲- اهداف سیاسی
کنشگران که در زمینههایی چون دموکراسی، آزادی بیان، افشای فساد، دفاع از حقوق اقلیتها یا نقد نظامهای اقتدارگرا فعالیت میکنند، اغلب به طور هدفمند توسط هکرهای دولتی یا مزدوران سایبری مورد حمله قرار میگیرند.
این حملات میتوانند شامل موارد زیر باشند:
- نفوذ به حسابهای ایمیل یا پیامرسان
- تخریب یا تغییر پیامها و محتوای منتشرشده
- نظارت و جاسوسی بر فعالیتهای روزمره آنها
۳- تضعیف اعتبار و ایجاد تشویش در فعالیتها
یکی از روشهای متداول برای مقابله با کنشگران، تخریب اعتبار آنها از طریق حملات سایبری است. در این سناریو، هکرها اطلاعات جعلی یا تحریفشده منتشر میکنند؛ از نام و هویت فعالان برای ارسال پیامهای دروغین استفاده میکنند واسناد دستکاریشده را به رسانهها یا عموم عرضه میکنند. هدف آنها نیز سلب اعتماد عمومی از فعالان، سردرگم کردن مخاطبان و بیاعتبارسازی پیامهای واقعی آنان است.
۴- تاثیرگذاری بر نتایج فعالیتها
در بسیاری از موارد، کنشگران نقش موثری در تحولات اجتماعی یا سیاسی ایفا میکنند. مهاجمان سایبری تلاش میکنند با تخریب اطلاعات کلیدی و از کار انداختن زیرساختهای ارتباطی و نفوذ به سیستمهای رأیگیری، مشاوره یا هماهنگی مستقیما بر خروجی فعالیتها تاثیر بگذارند و نتایج آن را به نفع خود یا کارفرمایان خود تغییر دهند.
۵- اعمال سانسور و محدود سازی دسترسی
در کشورهایی که با آزادی بیان و جریان آزاد اطلاعات مقابله میشود، هدفگیری کنشگران بخشی از سیاست سرکوب دیجیتال است. در این چارچوب، حملات سایبری با هدف شناسایی فعالان ناشناس و مسدودسازی ارتباطات آنها و حذف یا سانسور محتوای تولیدی انجام میگیرد. در مواردی حتی دستگیری فیزیکی کنشگران پس از ردیابی دیجیتالی آنها رخ میدهد.
فعالان اجتماعی و سیاسی به دلایل متعددی مورد هدف حملات سایبری قرار میگیرند؛ از سرقت اطلاعات و تضعیف اعتبار تا اعمال سانسور و کنترل. این موضوع اهمیت اتخاذ اقدامات امنیتی پیشگیرانه را برای این گروهها دوچندان میکند. آگاهی، آموزش و استفاده از ابزارهای مناسب امنیت دیجیتال، میتواند از بسیاری از این تهدیدات جلوگیری کند یا آثار آنها را کاهش دهد.